Terytorium parafii

Historia parafii

spotykane nazwy to: Drdzen, Drzesno, Drecent (1234 r.), Drezno (1499 r.), Drzum, Driesen. Była to osada polska, bowiem słowo „drzen”, „drzesno” „drdzen” oznaczały: „część drzewa”, „wewnętrzna część drzewa”, „wnętrze kniei” lub osiedle zbudowane na pniach drzewnych.To ostatnie znaczenie łączy się z Drezdenkiem. Polacy posiadali tu zamek obronny zbudowany na drewnianych pniach położonych na bagnistym gruncie. Drezdenko jako twierdza otoczona wodami Noteci, miało obronne położenie. W 1251 r. istniał już warowny zamek, który przechodząc zmienne koleje w waśniach między książętami pomorskimi, wielkopolskimi i brandenburczykami, w 1272 r. powraca do Polski. W 1365 r. zamek drezdenecki na prawie lennym przypadł księciu Dobiegostowi i jego braciom, pozostając w ręku tej rodziny do 1472 r. Przez okres 20 lat, od 1630 r. do 1650 r., zamek był w rękach szwedzkich. Najstarszy zapis o istnieniu parafii w Drezdenku pochodzi z 1298 r., kiedy to biskup Andrzej Zaremba dokonał nowego podziału diecezji poznańskiej na archidiakonaty. Miasto zostało wymienione pod nazwą Dirczen i było siedzibą archidiakonatu. Przynależność Drezdenka do diecezji poznańskiej została potwierdzona w 1510 r., gdy zostało zaliczone jako parafia dekanatu Oborniki. W 1233 r. Władysław Odonicz sprowadza do Drezdenka Zakon Templariuszy, którzy w 1234 r. budują kościół poświęcony Matce Bożej. Od XIV w. ludność miasta była dwujęzyczna. Polacy zamieszkiwali głównie w dzielnicy Chyzy (obecna ul. Lalkowa), Niemcy - Stary Rynek. Po śmierci księcia Joachima I w 1535 r., jego syn Joachim II sprowadza na te tereny protestantów. Ludność wierna katolicyzmowi korzysta z posługi kapłanów w Gorzowie Wlkp. Ten stan trwa aż do 1867 r., kiedy w mieście zostaje przywrócone duszpasterstwo katolickie .

byli: Thomas Colovius (1664 – 1674) i Jakob Grutzmacher (1674 – 1681). Jednakże i ten obiekt przetrwał krótko, bo 88 lat, jego wieża rozpadła się 5 kwietnia 1752 r.

i Vordamm (Nowe Drezdenko), w 1763 r. - Neu Dessau (Kosin), w 1765 r. – Neu Ulm (Osów). Ludność tych miejscowości początkowo należała do parafii ewangelickiejw Drezdenku. Począwszy od XVIII w. powstają w tych miejscowościach nowe zbory protestanckie: w Lubiewie (1898 r.), w Starych Bielicach (1887 r.) i w Nowym Drezdenku (1914 r.). W 1886 r. zapadła decyzja budowy nowej świątyni ewangelickiej. Z przedstawionych trzech projektów przyjęto do realizacji projekt prof. Spitta. Projekt przewidywał wybudowanie neogotyckiej świątyni. Został on zatwierdzony przez władze Kościoła ewangelickiego. Ciężar budowy, która miała wynieść 240 tys. marek, przyjęły na siebie władze państwowe. Opiekę sprawowała cesarzowa i królowa Augusta Wiktoria. Kamień węgielny pod budowę nowego zboru wmurowano 23 kwietnia 1900 r. Pod koniec września na wieży ustawiono kulę zwieńczoną krzyżem, w niej umieszczono odpis dokumentów; w jednym z nich czytamy: „Niech teraz na kamieniu węgielnym stoi dom Boga, który przez wszystkie lata będzie służyć wszystkim wiernym ewangelikom i chrześcijanom skupionym wokół Boga, aby się mogli modlić i działać”. Budowę ukończono w 1902 r. Nowa świątynia otrzymała figuralne, patynowane witraże, które przedstawiają sceny z Narodzenia Pana Jezusa, Ucieczkę do Egiptu, Zwiastowanie, Pokłon Trzech Króli, Chrzest Chrystusa, Modlitwę w Ogrójcu, Ukrzyżowanie, Zesłanie Ducha Świętego i Ostatnią Wieczerzę. W bocznych oknach umieszczono witraże z ornamentami roślinnymi, a w okręgach postacie ze Starego Testamentu: proroków Joela, Zachariasza, Ozeasza, Ezechiela i Daniela oraz króla Dawida wraz z odniesieniami do konkretnych wersetów biblijnych. Świątynia służyła ewangelikom do 1945 r. W 1876 r. powstaje kaplica, rozebrana w 1945 r. W latach 1658 – 1709, na terenie ówczesnej twierdzy, zbudowano pierwszy kościół garnizonowy. Źródła historyczne nie podają co się z nim stało, być może uległ zniszczeniu, podobnie jak świątynia parafialna. Drugi został zbudowany w l709 r. i przetrwał do 1763 r.; został rozebrany wraz z urządzeniami twierdzy po zakończeniu wojny siedmioletniej. Kapelanami wojskowymi byli kolejno pastorzy: Thomas Colovius, Samuel Richtsteig, Tobias Koning, Johann Ribbeck, Christoph Starke i Johann Georg Starke.

• poprotestancki,

• neogotyk, zbudowany w 1902 r.,

• poświęcony 5 sierpnia 1945 r.

• w latach 1991 – 2000 dokonano koniecznego remontu świątyni: wzmocniono bryłę wieży i pokryto ją blachą miedzianą, uzupełniono powstałe ubytki, pokryto blachą miedzianą wieżyczki; wyremontowano zakrystię odnawiając malowidła ścienne; zainstalowano przy wejściu do kościoła artystycznie wykonane lampy; przeołowiono i zabezpieczono szybami antywłamaniowymi zabytkowe witraże oraz zainstalowano nowe nagłośnienie,

• w prezbiterium znajduje się krzyż z napisem „ in Driesen – 1902” oraz mozaika przedstawiająca scenę

  z Emaus – „i poznali Go po łamaniu chleba”, a także trzy witraże przedstawiające sceny z życia Pana Jezusa i Matki Bożej.